Για ιατρικό θαύμα κάνει λόγο η ΠΟΕΔΗΝ. Ταυτόχρονα ανησυχία προκαλούν τα στοιχεία για τη βία μεταξύ ανηλίκων.
Αχτίδα αισιοδοξίας μέσα σε ένα ανησυχητικό σκηνικό βίας φέρνει η εξέλιξη της υγείας της 13χρονης μαθήτριας από το Χαϊδάρι, η οποία έπεσε από τον πρώτο όροφο του σχολείου της. Σύμφωνα με τους θεράποντες ιατρούς, το κορίτσι έχει πλέον διαφύγει τον κίνδυνο για τη ζωή του, σε μια εξέλιξη που χαρακτηρίζεται από τον πρόεδρο της ΠΟΕΔΗΝ, Μιχάλη Γιαννάκο, ως πραγματικό ιατρικό θαύμα.
Η ανήλικη υποβλήθηκε σε πολύωρη και εξαιρετικά δύσκολη χειρουργική επέμβαση, κατά τη διάρκεια της οποίας υπέστη επανειλημμένες ανακοπές. Η μάχη για τη ζωή της συνεχίστηκε και στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας, όπου εξακολουθεί να νοσηλεύεται διασωληνωμένη και σε καταστολή.
Οι επόμενες ημέρες θεωρούνται κρίσιμες, καθώς αναμένονται νέες εξετάσεις για την αξιολόγηση της εγκεφαλικής της λειτουργίας. Οι γιατροί εμφανίζονται συγκρατημένα αισιόδοξοι, τονίζοντας ότι η πορεία της θα εξελιχθεί «βήμα-βήμα».
Ανησυχία προκαλούν τα στοιχεία για τη βία μεταξύ ανηλίκων
Την ίδια στιγμή, έντονη ανησυχία προκαλούν τα στοιχεία για τη βία μεταξύ ανηλίκων. Μόνο το περασμένο Σαββατοκύριακο, εννέα παιδιά ηλικίας 12 έως 16 ετών μεταφέρθηκαν τραυματισμένα στα παιδιατρικά νοσοκομεία Παίδων Αγία Σοφία και Αγλαΐα Κυριακού, έπειτα από άγριες συμπλοκές.
Τα περιστατικά, σύμφωνα με την ΠΟΕΔΗΝ, περιλάμβαναν σοβαρούς ξυλοδαρμούς, μαχαιρώματα και τραυματισμούς με αιχμηρά αντικείμενα. Ευτυχώς, δεν υπήρξε κάποιο θύμα, ωστόσο οι συνθήκες παραπέμπουν σε μια κατάσταση που δείχνει να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, αναφέρει ο κ. Γιαννάκος.
Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: το 2024 περίπου 1.000 ανήλικοι μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία λόγω τραυματισμών από βία, εκ των οποίων οι 400 στα δύο μεγάλα παιδιατρικά ιδρύματα της Αττικής. Για το 2025, οι πρώτες ενδείξεις δείχνουν δραματική αύξηση, με τις προσελεύσεις να έχουν ήδη διπλασιαστεί μέσα στους πρώτους τρεις μήνες.
Παρά τη σοβαρότητα της κατάστασης, δεν φαίνεται να λαμβάνονται επαρκή μέτρα πρόληψης και αντιμετώπισης, αναφέρει ο κ. Γιαννάκος. Προσθέτει ότι οικογένειες, σχολεία και κρατικοί μηχανισμοί κοινωνικής προστασίας εμφανίζονται ανέτοιμοι να διαχειριστούν το φαινόμενο, ενώ δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις όπου περιστατικά βίας αποκρύπτονται από τους ίδιους τους γονείς, υπό τον φόβο εμπλοκής με τις αρχές.