Η γνωστή γυμνάστρια μιλά για τη διάγνωση, την υποτροπή, τη μεταμόσχευση μυελού των οστών και τη στιγμή που ένιωσε πως δεν αντέχει άλλο.
Η Ρεγγίνα Μακέδου άνοιξε την καρδιά της για τη δύσκολη διαδρομή που βίωσε απέναντι στη λευχαιμία. Από τα πρώτα ανεξήγητα συμπτώματα μέχρι τη μεταμόσχευση και τη συμφιλίωση με τον θάνατο, περιγράφει τις πιο σκληρές αλλά και τις πιο καθοριστικές στιγμές της ζωής της.
Η λευχαιμία αποτελεί μια από τις πιο συχνές μορφές καρκίνου του αίματος, επηρεάζοντας τα κύτταρα του μυελού των οστών και εμποδίζοντας την παραγωγή υγιών ερυθρών αιμοσφαιρίων, λευκών αιμοσφαιρίων και αιμοπεταλίων.
Οι βασικοί τύποι περιλαμβάνουν την οξεία μυελογενή λευχαιμία (ΟΜΛ), την οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία (ΟΛΛ), την χρόνια μυελογενή λευχαιμία (ΧΜΛ) και την χρόνια λεμφοκυτταρική λευχαιμία (ΧΛΛ), με συμπτώματα όπως κόπωση, συχνές λοιμώξεις, αιμορραγίες και απώλεια βάρους να εμφανίζονται συχνά λόγω της ανισορροπίας των κυττάρων.
Παγκοσμίως, διαγιγνώσκεται σε εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους ετησίως, με παράγοντες κινδύνου όπως η ηλικία, η έκθεση σε ακτινοβολία και γενετικές ανωμαλίες να παίζουν καθοριστικό ρόλο.
Ρεγγίνα Μακέδου: Από την ξαφνική διάγνωση στη μεγάλη ανατροπή ζωής
Η περιπέτεια της υγείας της ξεκίνησε στα 35 της, όταν μια έντονη και ανεξήγητη κόπωση την οδήγησε σε ιατρικό έλεγχο. Μιλώντας στην εκπομπή «Όπου υπάρχει Ελλάδα», περιέγραψε πώς η καθημερινότητά της άλλαξε από τη μία στιγμή στην άλλη.
Από τις πρώτες εξετάσεις στην Καβάλα έως τη διάγνωση στην Αλεξανδρούπολη, η διαδρομή ήταν καταιγιστική. Η ίδια, που είχε ταυτίσει το όνομά της με τη δύναμη και την ενέργεια, βρέθηκε αντιμέτωπη με μια σκληρή πραγματικότητα.
«Έμαθα ότι έχω λευχαιμία πολύ περίεργα γιατί δεν είχα συμπτώματα. Το μόνο σύμπτωμα που είχα ήταν ότι λαχάνιαζα, κουραζόμουν».
157 ημέρες νοσηλείας και η πρώτη ύφεση
Μετά τη διάγνωση, ξεκίνησε ένας μαραθώνιος νοσηλείας. Η ίδια παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης, δίνοντας καθημερινή μάχη.
«Νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο της Αλεξανδρούπολης για 157 ημέρες. Εκεί η νόσος μου ήρθε σε πλήρη ύφεση μέχρι το 2022 που ήρθε η υποτροπή. Το 2022 λοιπόν ήξερα ότι η μόνη λύση για εμένα θα είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών».
Η ύφεση της νόσου έδωσε ελπίδα, όμως η υποτροπή το 2022 έφερε νέα δεδομένα και μια ακόμη πιο απαιτητική δοκιμασία.
Ο χορός στο νοσοκομείο και οι δύσκολες παρενέργειες
Ακόμη και μέσα στους θαλάμους, δεν σταμάτησε να αναζητά δύναμη. Ο χορός έγινε για εκείνη σύμβολο ζωής και αντίστασης.
«Κάθε μέρα σηκωνόμουν και χόρευα. Ήμουνα μέσα στο νοσοκομείο χωρίς μαλλιά, με τις πιτζάμες μου, με τους φλεβοκαθετήρες μου και σηκωνόμουν και χόρευα. Αυτό μου έδινε ζωή».
Ωστόσο, η δεύτερη φάση της περιπέτειας ήταν πιο επώδυνη.
«Τη δεύτερη φορά με τη μεταμόσχευση, η αλήθεια είναι ότι τα πράγματα ήταν αρκετά πιο δύσκολα. Είχα αρκετές παρενέργειες».
Η στιγμή που ένιωσε πως «τα παρατάει»
Η αναμέτρηση με τη λευχαιμία την έφερε αντιμέτωπη με τον βαθύτερο φόβο της απώλειας. Υπήρξαν στιγμές που η σκέψη του τέλους δεν ήταν μακρινή.
«Φοβήθηκα ότι θα χάσω τη ζωή μου. Και την πρώτη φορά, όταν ακόμα δεν ήξερα ακριβώς τι γίνεται και μάλιστα εκεί την πρώτη φορά ήτανε που συμφιλιώθηκα λίγο με τον θάνατό μου. Έκατσα λίγο κάτω, είδα πώς τα πράγματα έχω κάνει στη ζωή μου, πόσα θα μπορούσα να κάνω, όμως ήμουν ήδη ευχαριστημένη με ό,τι είχα κάνει».
Η πιο κρίσιμη καμπή ήρθε κατά τη μεταμόσχευση, όταν οι επιπλοκές επιδείνωσαν την κατάσταση.
- Εμφάνισε πνευμονία κατά τη διάρκεια της μεταμόσχευσης
- Τα λευκά αιμοσφαίριά της είχαν πέσει σε εξαιρετικά χαμηλά επίπεδα
- Φοβήθηκε έντονα για τη ζωή της
- Ένιωσε ότι δεν έχει άλλες αντοχές
- Είπε μέσα της πως «τα παρατάει»
«Στη δεύτερή μου την περιπέτεια, στη μεταμόσχευση, κάποια στιγμή είχα πνευμονία. Είχα πνευμονία και είχα και πάρα πολύ χαμηλά λευκά. Εκεί πέρα φοβήθηκα πάρα πολύ. Είπα ότι τα παρατάω, δεν… Πίστευα ότι δεν αντέχω άλλο».
Η δύναμη του «μαζί» και το μεγάλο «ευχαριστώ»
Καθοριστικό ρόλο στην ψυχολογία της έπαιξε η στήριξη των ανθρώπων γύρω της. Γιατροί, νοσηλευτές και φίλοι στάθηκαν δίπλα της όταν όλα έμοιαζαν αδύνατα.
«Εκείνη τη στιγμή βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι, και μέσα από το νοσοκομείο, γιατροί, νοσηλευτές, φίλοι μου, που μου έδειξαν ότι δεν πρέπει να τα παρατήσω. Κι εκεί κατάλαβα πόσο σημαντικό είναι το “μαζί”».
Κλείνοντας την εξομολόγησή της, στάθηκε με ευγνωμοσύνη στη δότριά της, τον άνθρωπο που της χάρισε μια νέα αρχή.
«Νομίζω ότι δεν θα παρεξηγηθεί κανείς αν ο άνθρωπος που θα πω το μεγαλύτερο ευχαριστώ είναι η δότριά μου. Η προσφορά της τεράστια γιατί χαίρεσαι που ζω. Πραγματικά αν δεν έχεις υγεία, δεν έχεις τίποτα».