Υγιέστατο κοριτσάκι γεννήθηκε στην Ελλάδα από έμβρυο που είχε κρυοσυντηρηθεί το 2004. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη διεθνώς δημοσιευμένη διάρκεια κρυοσυντήρησης που οδήγησε σε γέννηση.
Ένα σημαντικό ιατρικό επίτευγμα, με ιδιαίτερα συγκινητική ανθρώπινη διάσταση, καταγράφηκε σήμερα στην Αθήνα. Η 54χρονη Χριστίνα Ράπτη-Τζελέπη έφερε στον κόσμο, στο μαιευτήριο ΜΗΤΕΡΑ, ένα υγιέστατο κοριτσάκι, βάρους 3.490 γραμμαρίων, μετά από 39 εβδομάδες και 2 ημέρες κύησης, έπειτα από εμβρυομεταφορά εμβρύου που είχε κρυοσυντηρηθεί στις 17 Μαρτίου 2004.
Η εμβρυομεταφορά πραγματοποιήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 2025 στη ΓΕΝΕΣΙΣ ΑΘΗΝΩΝ και σύμφωνα με την επιστημονική ομάδα, η περίπτωση αποτελεί διεθνή πρωτιά, καθώς συνδέεται µε τη μεγαλύτερη σε διάρκεια, διεθνώς δημοσιευμένη κρυοσυντήρηση αυτολόγου γεννητικού υλικού που έχει οδηγήσει σε γέννηση παιδιού.
«Από την κρυοσυντήρηση έως τη σημερινή ημέρα μεσολάβησαν 22 χρόνια, 5 μήνες και 23 ημέρες. Η προηγούμενη µμεγαλύτερη διεθνώς δημοσιευμένη διάρκεια ήταν 18 χρόνια και 3 μήνες στην Ιαπωνία και η αμέσως προηγούμενη στο Ισραήλ η οποία ήταν 17 χρόνια».
Η επιστημονική ομάδα της Κλινικής έχει ήδη συγκεντρώσει τα κλινικά και εργαστηριακά δεδομένα του περιστατικού και θα τα υπέβαλε προς δημοσίευση στη διεθνή βιβλιογραφία.
Μια σημαντική ιατρική εξέλιξη µε βαθιά ανθρώπινη διάσταση
Για τη Χριστίνα Ράπτη-Τζελέπη, η γέννηση της κόρης της έχει ιδιαίτερη συναισθηματική σημασία. Το 2004, μετά από εμβρυομεταφορά, είχε αποκτήσει ένα υγιές αγοράκι με την πρώτη προσπάθεια. Τον περασμένο Οκτώβριο του 2025, η οικογένεια βίωσε την τραγική απώλειά του σε τροχαίο δυστύχημά σε ηλικία 21 ετών.
Μέσα σε αυτή τη δύσκολη προσωπική συνθήκη, η Χριστίνα Ράπτη-Τζελέπη αποφάσισε να αξιοποιήσει τα έμβρυα που παρέμεναν κρυοσυντηρηµένα από την αρχική θεραπεία της. Η απόφαση αυτή συνοδεύτηκε από έναν απαιτητικό αγώνα µε τον χρόνο.
Η Χριστίνα Ράπτη Τσελέπη χρειάστηκε να ολοκληρώσει εγκαίρως τις προβλεπόμενες διαδικασίες και να λάβει την απαιτούμενη άδεια από την Εθνική Αρχή Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής, εντός του ισχύοντος ηλικιακού πλαισίου για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή που έχει αυστηρό χρονικό όριο τα 54 έτη.
Ο κύριος Κωνσταντίνος Πάντος, γυναικολόγος της Χριστίνας Ράπτη-Τσελέπη και Γενικός Γραμματέας της Ελληνικής Εταιρείας Αναπαραγωγικής Ιατρικής, δήλωσε: «Η γέννηση της κόρης της Χριστίνας Ράπτη-Τζελέπη αποτελεί μια ιδιαίτερα σημαντική κλινική και επιστημονική εξέλιξη. Ταυτόχρονα, είναι μια ιστορία αντοχής, αγάπης και ελπίδας, την οποία προσεγγίζουμε µε απόλυτο σεβασμό στην προσωπική διαδρομή της οικογένειας. Η ιατρική οφείλει να λειτουργεί µε κανόνες και ασφάλεια, αλλά και µε ανθρωπιά. Κάθε περίπτωση έχει τη δική της πραγματικότητα και οι θεσμικές διαδικασίες χρειάζεται να μπορούν να τη λαμβάνουν ουσιαστικά υπόψη µε ευελιξία, ιδιαίτερα όταν ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος της γυναίκας.»
Το δικό μας θαύμα- Όταν η Επιστήμη Νικά το Σκοτάδι
«Το 2025 η ζωή μας άλλαξε για πάντα. Η απώλεια του 21χρονου παιδιού μας άφησε ένα κενό που καμία λέξη δεν μπορεί να περιγράψει. Το σπίτι μας γέμισε σιωπή και ο χρόνος έμοιαζε να έχει σταματήσει». Αυτά γράφει ο πατέρας σε επιστολή του προς τον γιατρό Κ. Πάντο και συνεχίζει:
«Μέσα σε αυτό το σκοτάδι αποφασίσαμε να κρατηθούμε από κάτι που είχε μείνει πίσω στον χρόνο: τα έμβρυα που είχαμε κρυοσυντηρήσει το 2004. Είκοσι δύο χρόνια μετά, επιστρέψαμε στην αρχή, αυτή τη φορά με όλο το βάρος της απώλειας, αλλά και με μια μικρή, επίμονη ελπίδα.
Σήμερα αυτή η ελπίδα έγινε ζωή. Κρατάμε στην αγκαλιά μας την κόρη μας. Ένα παιδί που δεν σβήνει την απώλεια του γιου μας ούτε παίρνει τη θέση του. Εκείνος θα έχει για πάντα τη δική του μοναδική θέση στην καρδιά μας. Όμως η μικρή μας κόρη έφερε ξανά στο σπίτι μας έναν ήχο που είχαμε ξεχάσει: το κλάμα ενός μωρού. Και μαζί του, το φως.
Σε αυτή τη δύσκολη διαδρομή δεν ήμασταν μόνοι. Ο γιατρός μας, Κωνσταντίνος Πάντος, και η ομάδα της ΓΕΝΕΣΙΣ ΑΘΗΝΩΝ στάθηκαν δίπλα μας με γνώση, ψυχραιμία και ανθρωπιά. Τους ευχαριστούμε βαθιά, γιατί σε μια στιγμή που όλα έμοιαζαν αδύνατα, μας βοήθησαν να πιστέψουμε ξανά στη ζωή.
Δεν ξέρουμε αν υπάρχει μεγαλύτερο μάθημα από αυτό που ζήσαμε. Ξέρουμε μόνο πως, ακόμη και μέσα στη μεγαλύτερη απώλεια, μπορεί να γεννηθεί ξανά η ελπίδα».