Μια επέμβαση ρουτίνας εξελίχθηκε σε εφιάλτη για την Trisha Stevens από το Όρεγκον, η οποία υπέστη σηπτικό σοκ και πολλαπλούς ακρωτηριασμούς. Η οικογένειά της καταγγέλλει σοβαρή ιατρική αμέλεια.
Τα πρώτα συμπτώματα μετά την υστερεκτομή
Μια μητέρα έξι παιδιών στις ΗΠΑ είδε τη ζωή της να αλλάζει δραματικά μετά από υστερεκτομή. Η Trisha Stevens έχασε και τα δύο πόδια της, το δεξί της χέρι και τμήματα του προσώπου της, όταν σοβαρή λοίμωξη προκάλεσε σηπτικό σοκ και πολλαπλή οργανική ανεπάρκεια.
Η ίδια και ο σύζυγός της, Brian, διεκδικούν πλέον 68,5 εκατομμύρια δολάρια από γιατρούς και τον οργανισμό Legacy Health, καταγγέλλοντας καθυστερήσεις στη διάγνωση και την αντιμετώπιση της λοίμωξης, σύμφωνα με το KGW.
Στις 4 Οκτωβρίου 2024, η Trisha υποβλήθηκε σε υστερεκτομή από τον Dr. Alvin Nakamura, στο Adventist Health του Πόρτλαντ
Τέσσερις ημέρες αργότερα, οι παθολογοανατομικές εξετάσεις έδειξαν φλεγμονή. Ωστόσο, σύμφωνα με την αγωγή, δεν υπάρχει καταγραφή ότι ο γιατρός εξέτασε τα αποτελέσματα ή ενημέρωσε την ασθενή.
Περίπου δύο εβδομάδες μετά την επέμβαση, η γυναίκα αισθάνθηκε έντονο κοιλιακό πόνο και παρουσίασε κολπική αιμορραγία, ενώ βρισκόταν σε αγώνα σόφτμπολ του γιου της.
Επικοινώνησε με τους γιατρούς, αναφέροντας ανησυχητικά συμπτώματα:
- Συνεχιζόμενη κολπική αιμορραγία.
- Θρόμβο αίματος «στο μέγεθος μπάλας του μπέιζμπολ».
- Χαμηλό πυρετό.
- Διάρροια και έντονες κοιλιακές κράμπες.
Μέσω νοσηλεύτριας, ο γιατρός τής συνέστησε να παρακολουθεί την αιμορραγία στο σπίτι και να επιστρέψει εάν εμφανιζόταν νέος θρόμβος.
Ντέμη Γεωργίου: Τι είναι το σηπτικό σοκ από το οποίο κατέληξε η πρώην παίκτρια του Master Chef
Σηπτικό σοκ και σοβαρές επιπλοκές
Λίγες ώρες αργότερα, η Trisha μεταφέρθηκε στα επείγοντα του Legacy Mount Hood με ταχυκαρδία, χαμηλή αρτηριακή πίεση και γρήγορη αναπνοή.
Σύμφωνα με την αγωγή, η αιμορραγία ήταν τόσο έντονη ώστε «μούσκευε από αίμα τρεις σερβιέτες ανά ώρα».
Οι γιατροί διέγνωσαν περιτονίτιδα, γαλακτική οξέωση και οξεία νεφρική βλάβη. Ακολούθησε διάγνωση βακτηριαιμίας και σηπτικού σοκ.
Ο εφημερεύων γυναικολόγος Dr. Gregory Eilers διαπίστωσε ότι τα άκρα της χειρουργικής σύγκλεισης είχαν διαχωριστεί και υπήρχαν ενδείξεις λοίμωξης.
Παρά τα ευρήματα, σύμφωνα με την αγωγή, δεν συνέστησε χειρουργική αντιμετώπιση ούτε διερεύνησε πιθανή ενδοκοιλιακή λοίμωξη.
Οι ακρωτηριασμοί που άλλαξαν τη ζωή της
Η λοίμωξη εξαπλώθηκε, προκαλώντας πολλαπλή οργανική ανεπάρκεια. Τις επόμενες εβδομάδες, η Trisha υποβλήθηκε σε ακρωτηριασμό και των δύο ποδιών πάνω από τα γόνατα και του δεξιού χεριού στον καρπό.
Αφαιρέθηκαν επίσης ο αριστερός αντίχειρας και τμήματα άλλου δακτύλου. Η νέκρωση των ιστών προκάλεσε απώλεια τμημάτων των χειλιών και της γλώσσας, ενώ βλάβη στον νωτιαίο μυελό την άφησε παραπληγική.
«Υπάρχουν ημέρες που ακόμη δεν ξέρω τι ήταν πιο δύσκολο: το ότι παραλίγο να πεθάνω ή το ότι ξύπνησα και συνειδητοποίησα όλα όσα μου είχαν στερηθεί», δήλωσε στο KGW.
Η απώλεια των άκρων αποτελεί μια σπάνια αλλά εξαιρετικά σοβαρή επιπλοκή της σήψης. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό Annals of the American Thoracic Society, η σοβαρή λοίμωξη μπορεί να διαταράξει την κυκλοφορία του αίματος, προκαλώντας θρομβώσεις στα μικρά αγγεία και μειωμένη αιμάτωση των άκρων.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι περίπου 2 στους 1.000 ασθενείς με σήψη που χρειάστηκαν αγγειοσυσπαστικά φάρμακα υποβλήθηκαν σε χειρουργικό ακρωτηριασμό. Τα ευρήματα αναδεικνύουν πόσο καταστροφικές μπορεί να αποδειχθούν οι επιπλοκές της σήψης, ακόμη και όταν ο ασθενής καταφέρει να επιβιώσει.
«Δεν ήξερα ότι τα συνηθισμένα πράγματα ήταν ελευθερίες»
Η Trisha περιέγραψε τη ζωή που είχε πριν από την επέμβαση:
«Ήμουν μια σύζυγος που μπορούσε να απλώσει το χέρι της και να πιάσει το χέρι του Brian χωρίς δεύτερη σκέψη και μια μητέρα που μπορούσε να περπατήσει στον διάδρομο όταν κάποιο από τα παιδιά της φώναζε το όνομά της».
«Μπορούσα να ξαπλώσω δίπλα τους στο κρεβάτι μετά από έναν εφιάλτη, να τα αγκαλιάσω και με τα δύο μου χέρια όταν έκλαιγαν και να τα κάνω να αισθάνονται ασφαλή απλώς και μόνο επειδή ήμουν εκεί. Μπορούσα να οδηγώ, να μαγειρεύω, να καθαρίζω, να φροντίζω την οικογένειά μου και να αναλαμβάνω το μερίδιο που μου αναλογούσε στην κοινή μας ζωή. Ποτέ δεν ήξερα ότι αυτά τα συνηθισμένα πράγματα ήταν ελευθερίες, μέχρι που τα έχασα».
Η καθημερινότητα σε αναπηρικό αμαξίδιο
Σήμερα, ο Brian έχει αναλάβει τη φροντίδα της. Η Trisha δυσκολεύεται να μετακινηθεί ακόμη και μέσα στο σπίτι, το οποίο δεν είναι προσαρμοσμένο για αναπηρικό αμαξίδιο.
«Ακόμη και ο δρόμος με το χαλίκι μπροστά από το σπίτι, τον οποίο είχα διασχίσει χιλιάδες φορές χωρίς δεύτερη σκέψη, μπορεί να εμποδίσει το αναπηρικό μου αμαξίδιο να ακολουθήσει την οικογένειά μου έξω».
«Πάλεψα τόσο σκληρά για να επιβιώσω επειδή ήθελα να επιστρέψω στο σπίτι, κοντά τους. Ποτέ δεν φαντάστηκα ότι θα μπορούσα να επιστρέψω στο σπίτι και παρ’ όλα αυτά, μερικές φορές, να αισθάνομαι σαν να ζω στο περιθώριο της ίδιας της ζωής στην οποία πάλεψα τόσο σκληρά να επιστρέψω».
Η αγωγή αποδίδει στους εμπλεκόμενους γιατρούς και στο Legacy Health αμέλεια στη διαχείριση της λοίμωξης και της αρτηριακής πίεσης, καθώς και καθυστέρηση στην παραπομπή της για επείγουσα περίθαλψη.
Για την Trisha, μία από τις μεγαλύτερες απώλειες παραμένει η ανεξαρτησία της.