Η τενοντίτιδα οπισθίων μηριαίων και οι κακώσεις τους είναι από τους πιο συχνούς τραυματισμούς στνο αθλητισμό, από το ποδόσφαιρο και το τένις μέχρι το θαλάσσιο σκι. Πώς αναγνωρίζονται, πώς αντιμετωπίζονται και γιατί παίζει ρόλο η κινησιολογική ανάλυση του αθλητή.
Τενοντίτιδα οπισθίων μηριαίων
Τραυματισμοί των οπισθίων μηριαίων μυών – ο δικέφαλος μηριαίος, η ημιυμενώδης και η ημιμεμβρανώδης – οι οποίοι δρουν σαν καμπτήρες της άρθρωσης του γόνατος και σαν εκτείνοντες της άρθρωσης του ισχίου είναι συχνοί στη μυοτενόντια ένωση, όπου τα φορτία είναι μεγάλα, ή στην ένωση τους με το οστό. Η κάκωση μπορεί να γίνει και οπουδήποτε στην πορεία του μυ.
Ο τραυματισμός συμβαίνει σαν αποτέλεσμα υπερβολικού φορτίου σε κινήσεις κάμψης του γόνατος ή σε κινήσεις έκτασης του ισχίου. Μπορεί να γίνει και σε απότομη επιμήκυνση των μυών χωρίς το κατάλληλο μήκος και ελαστικότητα, αλλά και σωστό πλειομετρικό έλεγχο.
Είναι συχνός τραυματισμός σε αθλητές ταχύτητας και μικρών και μεσαίων αποστάσεων, καθώς και σε αθλήματα επαφής, αλλά μπορεί να συμβεί και σε αθλητές όλων των αθλημάτων, όπως στο ποδόσφαιρο και το τένις. Πολύ συχνός είναι στους αθλητές θαλάσσιου σκι.
Συμπτώματα και διάγνωση
Ο τραυματισμός μπορεί να εντοπίζεται οπουδήποτε κατά μήκος των μυών και της μυοτενόντιας ένωσης. Συνήθως εκδηλώνεται με έναν απότομο πόνο στο πίσω μέρος του μηρού μετά από μια έντονη προσπάθεια. Μπορεί να ακούσουμε και έναν «ήχο».
Στην ψηλάφηση, σε πρηνή θέση, εντοπίζουμε τοπική ευαισθησία. Πιθανόν να εμφανιστεί αιμάτωμα στην περιοχή και, εξαιτίας αυτού, αλλαγή στο χρώμα του δέρματος μετά από μερικές ημέρες.
Ο τραυματισμένος αθλητής έχει πόνο στην κάμψη του γόνατος ή στην έκταση του ισχίου με αντίσταση. Πόνος υπάρχει και στην παθητική διάταση του μυ. Καλό είναι μερικές φορές να γίνει MRI, για να διαπιστωθεί το μέγεθος του τραυματισμού.
Θεραπεία
Παγοθεραπεία, ξεκούραση και ανύψωση πιθανό να χρειαστούν για 4–5 ημέρες.
Μετά από 5 ημέρες, σταδιακό πρόγραμμα ενδυνάμωσης και ελαστικότητας πρέπει να ξεκινήσει. Η προοδευτικότητα των ασκήσεων εξαρτάται από τη σταδιακή μείωση του πόνου και τη βελτίωση της κινητικότητας.
Η επιστροφή στα σπορ είναι μετά από 2–4 εβδομάδες και εξαρτάται από την έκταση του τραυματισμού.
Προσοχή, γιατί αν γίνει κακή αποθεραπεία οι τραυματισμοί αυτοί γίνονται χρόνιοι και χρειάζονται μήνες φυσικοθεραπείας, μέχρι χειρουργική αντιμετώπιση. Οι ολικές ρήξεις χρειάζονται χειρουργική αποκατάσταση.
Η σημασία της κινησιολογικής ανάλυσης του αθλητή
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται στην ανάλυση όλης της κινητικής αλυσίδας του αθλητή, για διόρθωση μυοσκελετικών ανισορροπιών. Αυτό θα προστατέψει τον αθλητή από το ρίσκο μελλοντικών τραυματισμών.
Αν οι σταθεροποιητές μύες του κορμού δεν ενεργοποιούνται σωστά, οι οπίσθιοι μηριαίοι θα αναλάβουν εκτός από τον ρόλο να κινούν τα κάτω άκρα και ρόλο σταθεροποιητικό της λεκάνης, που είναι δουλειά άλλων μυών. Το αποτέλεσμα θα είναι να επιβαρύνονται πολύ και να έχουν συχνούς τραυματισμούς.
Πολύ σημαντικό, λοιπόν, είναι πέρα από την ειδική αντιμετώπιση και η κινησιολογική ανάλυση του αθλητή, ώστε οι δυνάμεις στο σώμα να κατανέμονται σωστά.