Το 2019 η Γεωργία Ξανθοπούλου, απελπισμένη από τις συνθήκες στην Αιματολογική Κλινική του «Παπανικολάου», έγραψε στον πρωθυπουργό ζητώντας να αλλάξει η κατάσταση.
Μια επιστολή γραμμένη μέσα από ένα αυτοκίνητο, μια ασθενής με λευχαιμία που ένιωθε ότι έπρεπε να ακουστεί και, επτά χρόνια αργότερα, ένα νέο υπερσύγχρονο αιματολογικό κέντρο.
Η Γεωργία Ξανθοπούλου, που διαγνώστηκε με οξεία λευχαιμία το 2015 και έζησε για χρόνια το «Παπανικολάου» ως δεύτερο σπίτι της, συγκίνησε στα εγκαίνια της νέας πτέρυγας, θυμίζοντας τη δύσκολη ημέρα του 2019, όταν η γεμάτη αίθουσα αναμονής δεν είχε ούτε μία καρέκλα για να καθίσει. Τότε πήρε το κινητό της και έγραψε στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η απάντηση ήρθε με ένα τηλεφώνημα που, όπως περιγράφει, δεν περίμενε ποτέ.
Νέο Κέντρο Κυτταρικών και Γονιδιακών Θεραπειών στο «Γ. Παπανικολάου»- Επένδυση 13,36 εκατ. ευρώ
«Είχα έρθει για να εξεταστώ και η αίθουσα αναμονής ήταν τόσο γεμάτη που δεν υπήρχε ούτε μία καρέκλα να καθίσω. Πήγα λοιπόν και κάθισα στο αυτοκίνητό μου. Μόνη, κουρασμένη και απογοητευμένη. Πήρα το κινητό μου και άρχισα να γράφω», ανέφερε, εμφανώς συγκινημένη, κατά τη διάρκεια των εγκαινίων.
Η επιστολή της δεν αφορούσε μόνο τη δική της περιπέτεια. Αφορούσε όλους τους ασθενείς που περίμεναν μαζί της, αλλά και τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που έδιναν καθημερινά τη δική τους μάχη για να προσφέρουν φροντίδα μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Και τότε συνέβη κάτι που, όπως είπε, δεν περίμενε.
«Ένα πρωινό χτύπησε το τηλέφωνό μου. Στην άλλη άκρη της γραμμής ήταν ο κύριος Πρωθυπουργός».
Η έκπληξη ήταν μεγάλη. Αυτό που έμεινε, όμως, στη μνήμη της ήταν η ανθρώπινη συνομιλία που ακολούθησε.
«Με άκουσε πραγματικά. Και μου υποσχέθηκε ότι θα έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε».
Από την αγωνία στην ελπίδα
Χρόνια μετά, η ίδια γυναίκα στάθηκε μπροστά στον Πρωθυπουργό, στους γιατρούς και στους ανθρώπους που συνέβαλαν στη δημιουργία της νέας υποδομής, έχοντας αφήσει πίσω της εκείνη τη δύσκολη ημέρα.
«Σήμερα το μυαλό μου γυρίζει πίσω σε εκείνη τη γεμάτη αίθουσα αναμονής και στην αδύναμη και φοβισμένη ασθενή που βρίσκεται εδώ ζωντανή ανάμεσά σας για να πει ένα μεγάλο ευχαριστώ», ανέφερε.
Για την ίδια, το νέο κτήριο δεν είναι απλώς ένα σύγχρονο νοσοκομειακό κτήριο. Είναι καλύτερες συνθήκες νοσηλείας, αξιοπρέπεια για τον ασθενή και πρόσβαση σε θεραπείες που μέχρι χθες δεν μπορούσαν να προσφερθούν. «Πάνω απ’ όλα όμως, βλέπω ζωή», είπε με συγκίνηση.
Η Γεωργία Ξανθοπούλου αναγνώρισε ότι ένα τόσο μεγάλο έργο δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα ενός ανθρώπου ή μιας επιστολής. Χρειάστηκαν αποφάσεις, χρηματοδότηση, σχεδιασμός, επιμονή και δουλειά πολλών ανθρώπων. Όμως η δική της επιστολή, όπως η ίδια τη χαρακτήρισε, ήταν ένα μικρό πετραδάκι.
«Ένα πετραδάκι μπορεί να μοιάζει ασήμαντο όταν το κρατάς μόνος σου στο χέρι, όταν όμως ενωθεί με τα πετραδάκια πολλών ανθρώπων, μπορεί να γίνει θεμέλιο. Και πάνω απ’ όλα, σε αυτό το θεμέλιο μπορεί να χτιστεί κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα κτίριο, μπορεί να χτιστεί ελπίδα».
Και κάπως έτσι, η γυναίκα που κάποτε αναγκάστηκε να καθίσει μόνη στο αυτοκίνητό της επειδή δεν υπήρχε ούτε μία καρέκλα στην αίθουσα αναμονής, βρέθηκε μπροστά σε ένα καινούριο Κέντρο, που φιλοδοξεί να προσφέρει στους ασθενείς σύγχρονες θεραπείες, αξιοπρέπεια και περισσότερες πιθανότητες στη μάχη με την ασθένεια.
«Σας ευχαριστώ, κύριε Πρωθυπουργέ, που τότε ακούσατε τη φωνή μιας ασθενούς», ήταν τα λόγια με τα οποία έκλεισε την προσωπική της αφήγηση.
Μια επιστολή που ξεκίνησε μέσα από ένα αυτοκίνητο, σε μια στιγμή απόγνωσης, κατέληξε να συνδεθεί με ένα νέο κτήριο που σήμερα συμβολίζει, για την ίδια και για πολλούς ασθενείς, κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν χώρο θεραπείας: την ελπίδα.