Η Gail Rice μιλά ανοιχτά για τη γήρανση, την επιθυμία και την ανάγκη των γυναικών να διεκδικούν χώρο και μετά τα 70. Γιατί αποφάσισε να πάρει συνοδό για να ζήσει έναν οργασμό και να κάνει ένα ερωτικό μασάζ;
Η Gail Rice, Καναδή στην καταγωγή και ψυχολόγος με έδρα το Σίδνεϊ, δεν περίμενε ποτέ ότι μια απόφαση που πήρε για τα 70ά της γενέθλια θα μετατρεπόταν σε μια δημόσια συζήτηση γύρω από τη γήρανση, τη σεξουαλικότητα και την αόρατη πίεση που δέχονται οι γυναίκες μεγαλώνοντας.
Η συγγραφέας, της οποίας τα κείμενα έχουν δημοσιευθεί διεθνώς και η οποία έχει φιλοξενηθεί ακόμη και στο «Modern Love» των The New York Times, αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για μια εμπειρία που ξεκίνησε ως μια προσωπική πρόκληση και εξελίχθηκε σε μια βαθιά διαδικασία επαναπροσδιορισμού της ζωής της.
«Δεν φοβόμουν τον θάνατο. Αυτό που με τρόμαζε ήταν η ιδέα ότι θα σταματούσα να ζω και θα άρχιζα να ξεθωριάζω», εξηγεί.
Ο φόβος δεν ήταν τα 70 χρόνια αλλά το να γίνει αόρατη
Καθώς πλησίαζαν τα 70ά γενέθλιά της, η Gail Rice δεν βρισκόταν αντιμέτωπη με τον φόβο του τέλους, αλλά με κάτι που θεωρούσε πολύ πιο απειλητικό: Την αίσθηση ότι η κοινωνία την οδηγούσε αργά στην αφάνεια.
Όπως εξηγεί, δεν ήταν διατεθειμένη να αποδεχθεί παθητικά τη μετάβαση σε μια ηλικιακή κατηγορία που συχνά συνοδεύεται από στερεότυπα και περιορισμούς.
«Δεν ήμουν διατεθειμένη να μπω αθόρυβα σε εκείνον τον φαντασμαγορικό κόσμο της γήρανσης. Χρειαζόμουν μια εκτόξευση, κάτι που θα με ξυπνούσε ξανά».
Αναζητώντας έναν τρόπο να ταρακουνήσει τον εαυτό της, βρέθηκε μπροστά σε δύο εντελώς διαφορετικές επιλογές: να πέσει με αλεξίπτωτο από αεροπλάνο ή να προσλάβει έναν επαγγελματία συνοδό.
Τελικά, επέλεξε το δεύτερο.
Η απόφαση, ωστόσο, δεν ήταν εύκολη.
Από τη μία υπήρχε ο φόβος της έκθεσης και από την άλλη η σωματική πραγματικότητα της ηλικίας της, καθώς, όπως πολλοί άνθρωποι μεγαλύτερης ηλικίας, αντιμετώπιζε οστεοπενία.
Η ιδέα μιας ελεύθερης πτώσης με αλεξίπτωτο φαινόταν πιο επικίνδυνη από την εναλλακτική λύση.
Γελάτε, κλαίτε ή ανοίγει η μύτη σας μετά τον οργασμό – Πού οφείλεται, σύμφωνα με μελέτη;
Η δύσκολη αναζήτηση και ο Mitch
Η αναζήτηση ενός συνοδού αποδείχθηκε πολύ πιο περίπλοκη απ’ όσο είχε φανταστεί.
Η Gail Rice γνώριζε πολύ καλά πώς να οργανώνει ταξίδια στο εξωτερικό, καθώς αποτελούσαν μία από τις μεγαλύτερες αγάπες της ζωής της. Ωστόσο, δεν είχε την παραμικρή ιδέα για το πώς λειτουργεί η συγκεκριμένη αγορά.
Η λύση ήταν μία: Το διαδίκτυο.
Η περιήγηση σε ατελείωτες φωτογραφίες νεαρών, ημίγυμνων ανδρών, αρκετά μικρότερων ηλικιακά ώστε να θα μπορούσαν να είναι εγγονοί της, την έκανε να αμφιβάλλει για την απόφασή της.
«Παραλίγο να αλλάξω γνώμη και να ψάξω ξανά για πτώση με αλεξίπτωτο», παραδέχεται.
Τελικά, η αναζήτηση την οδήγησε στον Mitch, έναν άνδρα γύρω στα 40, ηλικιακά πιο κοντά σε έναν γιο παρά σε έναν εγγονό.
Εκείνος παρουσίαζε τη δουλειά του μέσα από ένα βίντεο, στο οποίο αναγνώριζε τη δυσκολία που αντιμετωπίζουν πολλές γυναίκες όταν αποφασίζουν να προσλάβουν συνοδό για πρώτη φορά.
Αυτό λειτούργησε καθησυχαστικά.
Το αίτημά της ήταν ξεκάθαρο.
Ήθελε ένα ερωτικό μασάζ και έναν οργασμό.
Ο Mitch την είχε διαβεβαιώσει ότι μπορούσε να ανταποκριθεί.
Η πραγματικότητα, όμως, αποδείχθηκε πολύ διαφορετική.
«Φοβόμουν ότι θα αποκοιμηθώ από την ανία»
Η συνάντηση όχι μόνο δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες της, αλλά άφησε πίσω της ένα αίσθημα απογοήτευσης.
Κατά τη διάρκεια των τριών ωρών που πέρασαν μαζί, η Gail Rice δεν ένιωσε καμία απολύτως αισθησιακή ή σεξουαλική διέγερση.
«Φοβόμουν ότι θα αποκοιμηθώ από την ανία, ενώ είχε ακουμπήσει το κεφάλι του στον ώμο μου σαν παιδί», περιγράφει.
Τελικά, του ζήτησε να αποχωρήσει 20 λεπτά νωρίτερα.
«Του είπα ότι δεν λειτουργούσε και εκείνος μου απάντησε ότι ήταν συντετριμμένος».
Το επόμενο πρωί ζήτησε την επιστροφή των χρημάτων της, την οποία και έλαβε άμεσα.
Κοιτάζοντας πίσω, θεωρεί πως ο Mitch είχε εγκλωβιστεί σε μια λανθασμένη αντίληψη για τις ανάγκες των μεγαλύτερων γυναικών.
Σύμφωνα με την ίδια, εκείνος πίστευε ότι αυτό που αναζητούσαν ήταν μια «εμπειρία συντρόφου», δηλαδή ένα φιλί, μια αγκαλιά και μια συζήτηση.
«Παρότι επανέλαβα τι ακριβώς ήθελα και εκείνος με διαβεβαίωσε ότι μπορούσε να το προσφέρει, και οι δύο γνωρίζαμε ότι η εμπειρία ήταν απογοητευτική».
Οργασμός: Γυναίκες αποκαλύπτουν τι τις κάνει να κορυφώσουν σίγουρα
«Κανείς δεν επρόκειτο να με σπρώξει ξανά στο σκοτάδι»
Η Gail Rice περιγράφει αυτή την περίοδο σαν μια επιστροφή στον εαυτό της.
Χρησιμοποιεί την εικόνα ενός σκόρου που βγαίνει ξανά στο φως, έπειτα από χρόνια παραμονής στο σκοτάδι.
«Αυτή τη φορά εγώ ήμουν ο σκόρος. Επέστρεφα στο φως, έτοιμη να ανοίξω τα φτερά μου. Κανείς δεν επρόκειτο να με σπρώξει ξανά στο σκοτάδι».
Η δεύτερη προσπάθεια θα ήταν διαφορετική.
Μια γυναίκα γύρω στα 65, η οποία είχε διαβάσει το άρθρο της, της σύστησε τον Chris, έναν συνοδό που είχε ήδη επισκεφθεί αρκετές φορές.
Η Gail Rice αποφάσισε να δοκιμάσει ξανά
Και αυτή τη φορά, όλα εξελίχθηκαν διαφορετικά.
Η δεύτερη εμπειρία αποδείχθηκε εντελώς διαφορετική από την πρώτη.
Η Gail Rice εξηγεί ότι η συνάντηση με τον Chris δεν ήταν σημαντική μόνο σε σωματικό επίπεδο, αλλά κυρίως επειδή της επέτρεψε να βιώσει κάτι που, όπως παραδέχεται, δεν είχε καταφέρει να κάνει για πολλά χρόνια.
Για πρώτη φορά ένιωσε ότι δεν χρειαζόταν να ικανοποιήσει κανέναν άλλο πέρα από τον εαυτό της.
Παρότι στη ζωή της συνήθως αισθανόταν πιο ασφαλής όταν είχε εκείνη τον έλεγχο, σε αυτή την περίπτωση κατάφερε να αφήσει τον άλλον να αναλάβει την πρωτοβουλία.
Παράλληλα, μπόρεσε να εκφράσει ξεκάθαρα τις ανάγκες και τις επιθυμίες της.
«Αυτό από μόνο του ήταν σαν να εκτοξεύομαι σε έναν άλλο πλανήτη», περιγράφει.
Όπως εξηγεί, η εμπειρία δεν περιορίστηκε στον οργασμό.
«Φυσικά, ο οργασμός βοήθησε. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν το να σταματήσω να προσπαθώ να ευχαριστώ τους άλλους, να βρω τη φωνή μου και να κατοικήσω το σώμα μου με τον τρόπο που ήθελα εγώ. Για μένα, αυτή η εμπειρία ήταν πραγματικά ριζοσπαστική».
21 φορές τον μήνα φέρνουν την ευτυχία και προστατεύουν από τον καρκίνο – Τι έδειξε μελέτη
Ο μεγαλύτερος φόβος ήταν ότι δεν θα την άγγιζε ποτέ ξανά κανείς
Όσο πλησίαζαν τα 70, ένα άλλο συναίσθημα γινόταν όλο και πιο έντονο.
Δεν ήταν μόνο η αορατότητα.
Ήταν η ιδέα ότι ίσως δεν θα ένιωθε ποτέ ξανά αισθησιακό ή ερωτικό άγγιγμα.
Ότι δεν θα ένιωθε ποτέ ξανά επιθυμητή.
Και ότι η ίδια δεν θα μπορούσε πλέον να δει τον εαυτό της ως επιθυμητό άνθρωπο.
Ως ψυχολόγος, γνωρίζει καλά τη σημασία της σωματικής επαφής στην ανθρώπινη ζωή.
«Η σωματική επαφή είναι μια πρωταρχική ανθρώπινη ανάγκη. Αποτελεί τη βάση της σωματικής και ψυχικής μας υγείας».
Όπως λέει, η προοπτική μιας ζωής χωρίς άγγιγμα ήταν εκείνη που την έβγαλε από τη ζώνη ασφαλείας της.
Η κοινωνία εξακολουθεί να λέει στις γυναίκες ότι η επιθυμία έχει ημερομηνία λήξης
Σύμφωνα με την Gail Rice, τα κοινωνικά στερεότυπα γύρω από τη γυναικεία ηλικία παραμένουν βαθιά ριζωμένα.
Όπως εξηγεί, οι γυναίκες μεγαλώνουν με το μήνυμα ότι η επιθυμητότητα, η σεξουαλικότητα, ο αισθησιασμός αλλά και η κοινωνική τους σημασία έχουν συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης.
Συχνά αυτή τοποθετείται μετά την εμμηνόπαυση.
Σε πολλές περιπτώσεις, ακόμη νωρίτερα.
Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι ότι αυτές οι αντιλήψεις περνούν από γενιά σε γενιά.
«Κρατάμε αυτά τα στερεότυπα σαν να είναι αληθινά και αναπόφευκτα, ενώ στην πραγματικότητα είναι κοινωνικές κατασκευές».
7 πράγματα που οι σεξοθεραπεύτριες αποφεύγουν πάντα στο κρεβάτι τους
Από τον φόβο πέρασε στην αποφασιστικότητα
Η Gail Rice εξηγεί ότι πλέον δεν αισθάνεται τόσο φοβισμένη όσο κινητοποιημένη.
Δεν θέλει άλλο να περιμένει.
Δεν θέλει να στέκεται στο περιθώριο της ζωής.
Αντίθετα, αισθάνεται έτοιμη να διεκδικήσει τον χώρο που της αναλογεί.
«Δεν υπάρχει άλλος χρόνος για να μένω πίσω και να περιμένω. Είμαι έτοιμη να διεκδικήσω τη θέση μου, τη δύναμή μου, τη φωνή μου και τη σοφία μου».
Και κάπου εκεί συνειδητοποίησε ότι η αρχική της αποστολή δεν είχε επιτευχθεί με τον τρόπο που περίμενε.
Στην πραγματικότητα, το άγγιγμα λειτούργησε μόνο ως η αφορμή.
Η πραγματική αφύπνιση ήρθε αργότερα.
«Το ξύπνημα ήρθε επειδή ένιωσα ότι με έβλεπαν και με άκουγαν μέσα από τα άρθρα και τα podcasts. Οι σκέψεις, οι ιδέες και οι εμπειρίες μου είχαν σημασία».
Η έννοια του «restorying»: Να ξαναγράφουμε την ιστορία της ζωής μας
Ένα από τα σημαντικότερα μηνύματα που θέλει να μεταδώσει είναι η έννοια του «restorying», μια θεραπευτική προσέγγιση που εφαρμόζει εδώ και δεκαετίες.
Πρόκειται ουσιαστικά για τη διαδικασία επαναπροσδιορισμού της προσωπικής μας αφήγησης.
Σύμφωνα με τη Gail Rice, οι άνθρωποι διαμορφώνουν τη ζωή τους μέσα από ιστορίες που έχουν μάθει από την οικογένεια, το περιβάλλον και την κοινωνία.
Ορισμένες από αυτές λειτουργούν ενδυναμωτικά.
Άλλες, όμως, λειτουργούν περιοριστικά.
Γεννούν ντροπή, ανασφάλεια και φόβο.
«Η πραγματική ιστορία δεν βρίσκεται σε αυτό που μας συνέβη, αλλά στον τρόπο που επιλέγουμε να το ερμηνεύσουμε».
Όπως εξηγεί, η διαδικασία αυτή απαιτεί περιέργεια και απουσία κριτικής διάθεσης απέναντι στον εαυτό μας.
Μόνο έτσι μπορούμε να ξαναγράψουμε τη ζωή μας σύμφωνα με τις δικές μας επιθυμίες και όχι σύμφωνα με τις προσδοκίες των άλλων.
Πώς οι συχνοί οργασμοί μπορούν να σας κάνουν καλύτερο γονιό; Τι αναφέρουν οι ειδικοί
«Η ιστορία μου δεν είναι για τους συνοδούς»
Η Gail Rice ξεκαθαρίζει ότι όλη αυτή η διαδρομή δεν αφορά τελικά την πρόσληψη συνοδών.
Ούτε τις ώρες που πέρασε σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου.
Ούτε το σεξ.
«Η ιστορία μου δεν είναι για τους συνοδούς και ούτε για όσα συνέβησαν ανάμεσα στα σεντόνια».
Για την ίδια, το πραγματικό νόημα είναι πολύ διαφορετικό.
«Είναι η τόλμη να βρω τη φωνή μου και να ζητήσω αυτό που θέλω χωρίς να προσπαθώ να ευχαριστήσω τους άλλους».
Η ίδια θεωρεί ότι κάθε νέα συζήτηση γύρω από αυτή την εμπειρία τη βοηθά να επεκτείνει τα όριά της.
«Αντί να μικραίνω και να εξαφανίζομαι, νιώθω ότι μεγαλώνω με κάθε συζήτηση που κάνω».
Μάλιστα, περιγράφει τη διαδικασία αυτή σαν ένα συνεχές ξεφλούδισμα.
Κάθε στρώμα που αφαιρεί αποκαλύπτει κάτι καινούργιο για τον εαυτό της και για τον κόσμο γύρω της.
«Αυτή η εμπειρία της δημόσιας έκθεσης αποδεικνύεται ένα από τα πιο συναρπαστικά ταξίδια που έχω κάνει ποτέ. Ειλικρινά, δεν έχω νιώσει ποτέ ξανά τόσο ζωντανή».
Τα σημαντικότερα μηνύματα που θέλει να περάσει
Η Gail Rice υποστηρίζει ότι οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να επαναπροσδιορίσει τη ζωή του σε οποιαδήποτε ηλικία.
Και, όπως διευκρινίζει, δεν χρειάζεται να ακολουθήσει τις δικές της επιλογές.
Σύμφωνα με την ίδια, αυτό μπορεί να συμβεί μέσα από μικρές καθημερινές πράξεις:
- Να μάθουμε να εμπιστευόμαστε τη φωνή μας.
- Να ζητάμε αυτό που πραγματικά θέλουμε στις σχέσεις μας.
- Να δοκιμάζουμε κάτι καινούργιο.
- Να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε.
- Να προκαλούμε το σώμα και το μυαλό μας.
- Να ζητάμε βοήθεια όταν τη χρειαζόμαστε.
- Να βρίσκουμε ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες ανησυχίες.
Ημικρανίες: Πώς οι τακτικοί οργασμοί μπορούν να τις αντιμετωπίσουν
«Χρειάζεται θάρρος για να κατονομάσουμε τις ιστορίες που εξακολουθούμε να κουβαλάμε μέσα μας. Ότι είμαστε μικροί, ανάξιοι ή μη αγαπήσιμοι. Όταν όμως το κάνουμε, αυτές οι ιστορίες χάνουν τη δύναμή τους».