Η Denise Jelinek ανοίγει την καρδιά της και περιγράφει τη μακρόχρονη πάλη της με την αδηφαγία, τις ρίζες του προβλήματος στην παιδική της ηλικία και τον τρόπο με τον οποίο η πίστη της στον Θεό τη βοήθησε να αποκαταστήσει τη σχέση της με το φαγητό, το σώμα και τον εαυτό της.
Υπερφαγία: 13 λόγοι για τους οποίους τρώτε υπερβολικά
Η αρχή της αρνητικής εικόνας για το σώμα
Η Denise Jelinek εξηγεί μέσω του WomanAlive, ότι από πολύ μικρή είχε διαμορφώσει μια λανθασμένη εικόνα για το σώμα της. Παρότι δεν ήταν παχουλή, πίστευε πως κάτι δεν πήγαινε καλά με την εμφάνισή της.
Θυμάται έντονα μια στιγμή από την ηλικία των πέντε ετών, όταν φόρεσε ένα πολύχρωμο μαγιό που της άρεσε πολύ. Τότε, η μητέρα της τη ρώτησε αν αισθανόταν άνετα να το φορέσει, επειδή η κοιλιά της προεξείχε.
Όπως αναφέρει, «Δεν είχα ιδέα ότι η κοιλιά μου πεταγόταν προς τα έξω μέχρι που το είπε εκείνη». Η ίδια ξεκαθαρίζει ότι δεν κατηγορεί τη μητέρα της, καθώς θεωρεί πως προσπαθούσε να τη βοηθήσει.
Ωστόσο, εκείνη η εμπειρία στάθηκε καθοριστική. Από τότε άρχισε να συνδέει την εικόνα του εαυτού της με το φαγητό και να πιστεύει πως το αν θα φάει ή όχι επηρεάζει το πώς νιώθει για την ίδια.
10 σημάδια κατάθλιψης στις γυναίκες που δεν πρέπει να αγνοήσετε-Πώς αντιμετωπίζεται
Η σχέση με το φαγητό μεγάλωνε μαζί της
Καθώς περνούσαν τα χρόνια, η σχέση της με το φαγητό και το σώμα της, όπως λέει, παρέμενε «τυπική, όχι υγιής, αλλά τυπική». Η κατάσταση αυτή δεν είχε ξεφύγει ολοκληρωτικά, όμως δεν ήταν ποτέ πραγματικά ισορροπημένη.
Μετά τον γάμο της, βρέθηκε αντιμέτωπη με δυσκολίες για τις οποίες δεν ήταν προετοιμασμένη. Η καθημερινότητα της κοινής ζωής άρχισε να τη βαραίνει και το φαγητό μετατράπηκε σταδιακά σε μηχανισμό διαχείρισης.
Τα προβλήματα με τον σύζυγό της, όπως εξηγεί, δεν ήταν ακραία. Αφορούσαν συνηθισμένες εντάσεις, όπως η κατανομή των δουλειών στο σπίτι.
Παρόλα αυτά, η ίδια δεν είχε μάθει να επικοινωνεί με υγιή τρόπο. Αντί να εκφράζει όσα ένιωθε, απέφευγε τις συγκρούσεις και προσπαθούσε συνεχώς να ικανοποιεί τους άλλους.
Η αδηφαγία ως τρόπος καταπίεσης των συναισθημάτων
Η Denise σημειώνει ότι για έναν άνθρωπο που παλεύει με την αδηφαγία, υπάρχουν δύο λόγοι για να ανοίξει το στόμα του: «είτε για να μοιραστεί συναισθήματα είτε για να τα φάει». Όπως παραδέχεται, η ίδια ήξερε μόνο τον δεύτερο τρόπο.
Την ίδια περίοδο, εκείνη και ο σύζυγός της πέρασαν για χρόνια τη δοκιμασία της υπογονιμότητας. Τελικά κατάφεραν να υιοθετήσουν δύο παιδιά, κάτι που η ίδια θεωρεί μεγάλη ευλογία.
Παρά το γεγονός ότι το όνειρό της για οικογένεια πραγματοποιήθηκε, η σχέση της με το φαγητό γινόταν όλο και χειρότερη. Αυτό ήταν κάτι που, όπως λέει, «δεν έβγαζε νόημα».
Πώς να χάσετε βάρος τρώγοντας περισσότερο – Η επιτυχημένη στρατηγική που δεν έχετε ακούσει
Η διπλή ζωή πίσω από την εικόνα της “Miss Fitness”
Η ίδια αναρωτιόταν γιατί επέλεγε να κρύβεται στο ντουλάπι και να τρώει φυστικοβούτυρο, αντί να περνά χρόνο με την οικογένειά της. Όπως παραδέχεται: «Ήξερα καλύτερα».
Εκείνη την εποχή εργαζόταν ως personal trainer και προς τα έξω έδειχνε την εικόνα μιας γυναίκας απόλυτα ελεγχόμενης. Προέβαλλε το προφίλ της «Miss Fitness», ενώ ιδιωτικά βυθιζόταν σε έναν φαύλο κύκλο.
Ο φαύλος κύκλος που ζούσε καθημερινά:
- υπερφαγία
- ενοχές
- υποσχέσεις προς τον Θεό ότι δεν θα το ξανακάνει
- νέα απογοήτευση όταν επαναλάμβανε την ίδια συμπεριφορά
- αίσθηση ότι έχανε τον έλεγχο της ζωής της
Η πίστη της και η αναζήτηση απάντησης
Η Denise αναφέρει ότι είχε ασπαστεί τον Καθολικισμό το 2008 και ένιωθε βαθιά δεμένη με την πίστη της. Παρόλα αυτά, δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί οι προσευχές της για το να μην τρώει με τέτοιο τρόπο δεν έφερναν την αλλαγή που τόσο επιθυμούσε.
Η καμπή ήρθε το 2013, ύστερα από ένα επεισόδιο ανεξέλεγκτης κατανάλωσης γλυκών. Τότε συνειδητοποίησε ότι έπρεπε να αναζητήσει μια πιο ουσιαστική λύση.
Όπως εξηγεί, κατάλαβε πως η πραγματική διέξοδος βρισκόταν στην πλήρη παράδοση στον Θεό. Όλα όσα είχε δοκιμάσει μέχρι τότε, θεραπείες, δίαιτες, προγράμματα, γυμναστική και στόχοι, δεν είχαν φέρει αποτέλεσμα.
Πώς το τρέξιμο κόβει την όρεξη – Τι και πότε τρώμε μετά το jogging
Όταν η ζωή περιστρέφεται γύρω από το φαγητό
Η ίδια υπογραμμίζει ότι το πρόβλημά της δεν περιοριζόταν μόνο στα επεισόδια υπερφαγίας. Το βαθύτερο ζήτημα ήταν πως όλη της η ζωή περιστρεφόταν γύρω από το φαγητό.
Το σκεφτόταν το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας και αυτό την εξουθένωνε. Η διαρκής ενασχόληση με το τι θα φάει, τι δεν θα φάει και πώς ένιωθε γι’ αυτό είχε γίνει καθημερινό βάρος.
Κάποια στιγμή είδε μια διαφήμιση για τη διαταραχή αδηφαγίας και σκέφτηκε: «Ίσως αυτό να έχω». Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσε ότι ίσως υπάρχει όνομα για όσα ζούσε.
Ψάχνοντας περισσότερο, βρήκε ένα πρόγραμμα κοντά στην περιοχή της. Αρχικά δίστασε να συμμετάσχει, όμως όλα έδειχναν να διευκολύνουν την απόφασή της.
Το πρόγραμμα ήταν δωρεάν, υπήρχε φροντίδα για τα παιδιά και η συνάντηση γινόταν πολύ κοντά στο σπίτι της. Η ίδια το εξέλαβε αυτό ως ένδειξη καθοδήγησης.
Η απόφαση να δεχτεί βοήθεια
Τελικά, συνειδητοποίησε ότι είχε μπροστά της δύο επιλογές: Είτε να συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο είτε να δεχτεί βοήθεια. Όπως αναφέρει, «Ο δικός μου τρόπος δεν λειτουργούσε. Χρειαζόμουν τον Θεό».
Η Denise επισημαίνει ότι η αλλαγή που χρειαζόταν δεν μπορούσε να είναι επιφανειακή. Έπρεπε να επηρεάσει όχι μόνο τα λόγια της, αλλά και τον τρόπο που σκεφτόταν, ζούσε και αντιδρούσε.
Ιδιαίτερη σημασία έδωσε στα βαθύτερα αίτια της υπερφαγίας της. Ανάμεσά τους ήταν τα αισθήματα αναξιότητας και οι φόβοι που τη συνόδευαν για χρόνια.
Υπάρχουν φρούτα που καίνε το κοιλιακό λίπος;
Το ταξίδι θεραπείας και αυτογνωσίας
Από το 2014 και μετά, όπως περιγράφει, ξεκίνησε ένα μακρύ ταξίδι αυτογνωσίας και θεραπείας. Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, πιστεύει ότι ο Θεός τη βοήθησε να εγκαταλείψει την ανάγκη για διαρκή προσπάθεια και την τάση να ευχαριστεί τους άλλους.
Σταδιακά έμαθε να βλέπει τον εαυτό της διαφορετικά. Η αλλαγή δεν ήρθε μόνο στη συμπεριφορά της, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν την αξία της.
Σήμερα δηλώνει ότι έχει καταλάβει πως ακόμη και όταν δεν νιώθει καλά, παραμένει ασφαλής. Παράλληλα, έχει αποκτήσει πρακτικά εργαλεία, όπως η καταγραφή σκέψεων, η αποδοχή των συναισθημάτων και η φροντίδα του εαυτού της.
Η αποκατάσταση της σχέσης με το φαγητό
Η Denise τονίζει ότι ο Θεός έχει αποκαταστήσει τη σχέση της με το φαγητό, το σώμα και τον εαυτό της. Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά: «Εκείνος είναι ξανά ο Θεός μου, όχι το φαγητό».
Παραδέχεται ότι εξακολουθεί να κάνει λάθη, όμως θεωρεί πως αυτή η ζωή αξίζει την προσπάθεια. Περιγράφει τη θεϊκή καθοδήγηση ως «συναρπαστική, λυτρωτική και ειρηνική».
Πλέον αισθάνεται πως πρέπει να μοιραστεί δημόσια την εμπειρία της. Το βλέπει ως αποστολή, με σκοπό να βοηθήσει άλλους ανθρώπους που ίσως περνούν την ίδια δοκιμασία.
Τελικά η διαλειμματική νηστεία είναι απάτη; Τι λένε οι έρευνες
Κλείνοντας, απευθύνεται σε όσους βλέπουν τον εαυτό τους μέσα στην ιστορία της και τους καλεί να μην χάσουν την ελπίδα τους. Όπως λέει: «Συνεχίστε να Τον αναζητάτε. Εκείνος είναι η πραγματική απάντηση».